تاریخ ایران

داریوش سوم  آخرین پادشاه هخامنشی  که از اسکندر شکست خورد.

داریوش سوم، که او را در کتب پهلوی «دارا پسر دارا» خوانده‌اند فرزند

 آرسان و سی سی گامبین بوده و آرسان پسر استن و نوهٔ داریوش

دوم است.

 بنابراین داریوش سوم نسبش با فاصلهٔ سه نسل به داریوش دوم می‌رسد و

 بهمین جهت او را «پسر دارا» (فرزند داریوش دوم) گفته‌اند.

 هنگامی که در زمان اردشیر سوم دربارهٔ خاندان هخامنشی و شاهزادگان آن

سخن می‌رفت نام داریوش بر زبان نمی‌آمد. به این معنی که او را به چیزی

نمی‌شمردند و اردشیر سوم وقتی که می‌خواست برای استقرار حکومت

خود شاهزادگان مزاحم را براندازد او را به یاد نیاورد.

داریوش در دستگاه هخامنشی چاپاری بود که فرمانهای

شاهنشاه را به والیان و فرماندهان ایالات می‌رساند.

در یکی از جنگها، داریوش رشادتی از خود نشان داد که اردشیر او را

«دلیرترین پارسیان» نامید و بقول ژوستن، تاریخ‌نویس معروف، او را

 والی ارمنستان کرد.

دربارهٔ اینکه او چرا به تخت شاهنشاهی نشست سخن بسیار گفته‌اند اما

آنچه به حقیقت نزدیکتر می‌نماید این است که باگواس وزیر بزرگ دربار،

او را با هر حیله‌ای بود به روی کار آورد تا عملاً خودش فرمانروای

مطلق باشد.

زیرا باگواس گمان کرده بود که داریوش شاهزادهٔ زرنگی نیست و شاه

 نیرومندی نخواهد شد.

اما هنگامی که داریوش بر اورنگ شاهنشاهی نشست به اشارات و نظرات

باگواس توجهی نکرد و وزیر بزرگ که به خطای خود آگاهی یافته بود برآن

شد که داریوش  را از میان بردارد.

داریوش از این تصمیم باخبر شد و او را احضار کرد و جام زهری به او

 نوشانید.

آغاز پادشاهی داریوش سوم با شروع حکومت اسکندر پسر فیلیپ در مقدونیه

 تقریباً مقارن است و در سیر تاریخ، او مانند رقیبی است که سرنوشت برای

اسکندر تراشیده‌است. داریوش سوم در سال ۳۳۶ ق. م. بر تخت نشست و

سلطنتی را آغاز کرد که دوران کوتاه آن پر از وقایع بزرگ بود.

پایان زندگی داریوش  سوم در حقیقت پایان امپراتوری بزرگ هخامنشیان بود.